بر عبث می پایم

ماهی که امشب برایم فرستاده ای ارمی کمی از نصف بزرگتر است... ولی بیشتر از نصف ِ دوست داشتنی مان (می گویم مان چون یادم نمی آید که دوست داشتنی ام بود یا ات) عصبانی است...که هرچه نگاهش می

.کنم نمی فهمم چرا
فکر می کنی چند نفر در دنیا شب ها کرکره ی اتاقشان را باز می کنند و روزها می بندند؟
وقت هایی که حالم مثل امشب خوب است ارمی این ماهت می آید و گند می زند به سرخوشی ِ ناشی از روزهای شلوغ و شب های بی رویا... یعنی تمام وظایف نوشته شده و نانوشته ی تو را به بهترین وجه انجام می دهد... درست مثل خودت...وقتی که باشی...همیشه از خودم می پرسم تو از کجا می فهمی که چه چیز را دقیقا کجا (با لحن اشتباه البت) باید بگویی و کجا نگویی آن چیزی را که باز باید...آاااخ ...ارمی ...این دلم

...امشب با این ماه نصفه نیمه ات بدجور هوای نگفتن هایت را کرده

ساعت 4:34 صبح است و من باید 6:30 بیدار بشوم که به کلاس 8 برسم...به جای وول خوردن و مدام ساعت را نگاه کردن...نشسته ام اینجا و می نویسم...تازگی ها حتی چرایش را نمی دانم...قبل ترها دلم که می گرفت یا عصبانی که بودم یا که دلم یک طورهایی می شد می

...آمدم اینجا و تند تند می نوشتم...ولی تازه ترها

...آسمان را دارم به ریسمان می بافم...اینطور که تو نگاهم می کنی
.باشد!...دیگر نمی آیم هزار چیز بگویم که مبادا گفته باشم آنچه را که باید
...ولی تو ارمی...مثل همیشه بشنو و باور نکن
حتی اگر تمام ِ کد ها با تمام شواهد مطابقت داشته باشد...حتی اگر حقیقت درست پشت ِ نگاهی باشد که نه در یک لحظه ی حساس...نه حتی برای آخرین بار...فقط یک بار...سهوا...سهوا ارمی... (قیدی که شرط

...می بندم باورش نکردی هنوز) دیده باشی اش