When shit got real...

قدر ِ خواب رو وقتی میدونی که شب با حس بدبختی بری تو تختخواب و فرداش که پاشدی چشماتو بمالونی و فکر کنی... هنوزم میشه توی این دنیا زندگی کرد... سخت ئه ولی میشه

ابرهای روزمرگی

می دانی ری را؟

...آدمی به امید زنده ست

هرچقدر دور

...هر چقدر دیر

من ایمان دارم

!به معجزه ی چشم هایت

گاه اما

به فاصله پلک برهم زدنی شاید

.دلواپس می شوم

دلواپس 

که ماه

.برود پشت ابر و دیگر سر برنیارد

دلواپسی های من ری را

....از جنس فردا نیست

از جنس دیروزهایی ست که نه خاطره اش که زخم هایش مانده

آسمان چشمانت که ابری می شود

...دردهایم عود می کنند

همين زخمهايی كه نشمرده ايم

قوی باش ری را

سنگریزه های راه را به یاد نخواهی آورد آن زمان که عاشقانه به سوی آن نقطه ی نورانی میدوی

Yanni's concert: ✓

دل که به جاده می سپرد

حالا دیگه
تو غربتش ستاره سر نمی زنه

تو لحظه های بی کسی ش پرنده پر نمیزنه