تکرار ِ مکرّرات یا خودسانسوری از نوع ِ آخر

امروز ساعت 7:30 صبح وقتی که با کفش ِ به قول ِ اکثریت نامناسب و به ظن خودم (خیلی هم) مناسبم روی برف های شب پیش راه می رفتم...باز از خودم پرسیدم...این همه برف می تونه پاکی رو به دنیا

...برگردونه؟
باور نمی کنی اِرمی که برف هنوز هم منو یاد تو می ندازه...بهمن ِ پارسال برف تمام تهران رو سفید کرده بود... یادته؟ از در ِ مترو که راسته ی آموزش رو گرفته بودم و می اومدم پایین...سفید ِ سفید شده بودم...یادته؟ درست کنار ِ درخت بغل ِ اِی تی اِم...گفتی ملکه ی برفی!... برگشتم... گفتی مژه ها شو!... می دونی اِرمی ...من عاشق ِ وقت هایی ام که منو سوم شخص خطاب می کنی... اون روز یادته با تو لج کردم و هیچی برف بازی نکردم؟ یادته چقدر کامنت تو 360 واسه یه روز ِ بی برف بازی گذاشتم؟... یادته چقدر باهات قهر کردم که مگه من

...چند روز تو سال ملکه ی برفی می شم که نیومدی ببینی منو؟
امروز وقتی پاهام رو به سختی تو جاپاهای تو می گذاشتم فکر کردم... خیلی هم پاهات از پاهای من بزرگتر نیست ولی راه رفتنت خیلی با من

...فرق داره که واسه بازی ِ جای پا انقدر به زحمت می ندازی منو

امروز عصر که رفته بودم استودیو که با بچه های رادیو شمال53 برنامه ضبط کنیم...هوای گرفته ی استودیوی اکوستیک...منو برد به روزهای

...آمفی تئاتر
می دونی اِرمی...من این شهر رو...این دانشگاه و این کشورو دوست

...دارم...با همه ی بوی غربتش...با همه ی آدم های یخی ِ خنگش
...بهت گفته بودم آدما بو می کشن
...فقط کافیه یه کمی...یه کمی لای در ِ آزمایشگاهت باز باشه