باهم کلاس داستان نویسی می رفتیم. تازه کنکور داده بودیم و نشسته بودیم که جوابش بیاید. دوست داشتم کلاس ها را. داستان کوتاه می خواندیم...حرف می زدیم. می نوشتیم. نوشته هایمان را می خواندیم و همه زیر و بمش را نظر می دادند. یاد گرفتم آنجا راوی می تواند دروغگو
.باشد. یاد گرفتم در نوشته هایمان چطور با توصیف باید کد بدهیم به خواننده ی داستان
حالا هفت سال گذشته از آن سال کلاس ِ داستان نویسی ِ بنیاد گلشیری. حالا رمانت چاپ شده. اسمش را گذاشته ای "زیر آفتاب خوش خیال عصر" . مصاحبه ات را می خوانم. همان خط اول گفته ای "من همیشه دوست داشتم بنویسم. وقتی دبیرستانی بودم، دورههای بنیاد گلشیری را با
".آقای فرهاد فیروزی در فرهنگسرای شفق گذراندم
.تمام این ها لبخند می آورد به لبم. ته دلم غنج می رود. خوشحالم که رمانت را نوشته ای
.خوشحالم که آنجایی هستی که همیشه دوست داشتی باشی
لا به لای مصاحبه ت گفته است گاهی برای دل خودت سه تار می زنی. یادم می افتد به
پرده خانه و آن صحنه که من ِ نوسال می نشستم جلوی صحنه و آواز ِعزای گلتن را می خواندم و بقیه ی زن ها پشتم دم می گرفتند که "وای از دلم...وای از دلم"... تو پشت پرده سه تار می زدی و نوای سه تارت آتش می زد دلم را...که دلم می خواست به همه ی آنها که بعد از اجرا می آمدند
...می گفتند خوب اشک ما را در آوردی بگویم سه تار جیران است که آتش می زند دلم را
