بیمار خنده های توام...بیشتر بخند

:برای اولین بار است که برایت می نویسم

"...نمی دونی چقدددددددررررر جات خالی ئه"

نمی خوانی که بپرسی "چرا"یش را و من تمام جزئیات را برایت بگویم. جزئیاتی که برای دیدنشان هنوز هم

.چشم های تو را کم دارم

عادت کرده ام حالا که نباشی و بنویسم برایت...نخوانی

...و بنویسم برایت

نباشی و ببینم چیزهایی را که فقط چشمان تو می دید. تحسین کنم آنچه را که کس نمی دانست و نمی توانست

.بداند

که

قدر زر زرگر شناسد

قدر گوهر گوهری

...حالا هی بخند

...بخند