شانه ی گریه ام باش سهراب
صدا کن مرا صدای تو خوب است...
صدای تو سبزینهی آن گیاه عجیبی است... که در انتهای صمیمیت حزن میروید.
در ابعاد این عصر خاموش
من از طعم تصنیف درمتن ادراک یک کوچه تنهاترم...
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است...
و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیشبینی نمیکرد
...و خاصیت عشق این است
No comments:
Post a Comment