چاه دیوانگی

،گاهی فکر می کنم اینکه از آب چاه دیوانگی بخوری

،با اینکه تظاهر کنی خورده ای

.از یک زمانی به بعد دیگه با هم خیلی هم فرق نداره

شاید اگه سال ها یه نقشی رو بازی کنی، بهش تبدیل بشی و یه روز صبح پاشی ببینی دیگه دستت به خودت نمی رسه و یادت نیاد که خودت رو کی و کجا جا گذاشتی

یک باشد و یگانه

در هر زمان و مکان مشخص

.دقیقا یک حرف هست که دلت می خواهد بشنوی، نه کمتر و نه بیشتر

.و هستند آدم هایی که می دانند آن یک حرف ِ خواستنی را

اما

در دنیا

گاهی تنها "یک" نفر

هست

...که می گویدش

http://ambrosia1985.blogspot.com/2009/06/blog-post.html

.....

لنی گفت درست است. از اصول معتبر زندگی لنی یکی این بود که هروقت با چیزی مخالف بود بگوید موافقم. چون کسانی که عقاید احمقانه شان را ابراز می کنند اغلب بسیار حساسند. هرقدر عقاید کسی احمقانه تر باشد کمتر باید با او مخالفت

.کرد

.....

خداحافظ گاری کوپر -

رومن گاری

آه...دست های تو...دست...های...تو

دونای بارون ببارین آروم تر

...بهارای نارنج داره می شه پرپر

تاریکم ای یلدا...مهتاب می خواهم

باز این حس اومد سراغم

نمی دونم این احساس ناامنی چرا؟ کی ها و چی جوری می آد...ولی وقتی که می آد حالا حالاها نمیره. توی همه ی خواب هام هست

چرا؟

To do

Find real friends.

Live a real life.

ولیعصرهای عاشقی

می دانی؟ من چهارراه به چهارراه این خیابان را زندگی کرده ام. از عصرهای بعد مدرسه و کتاب فروشی و نوار فروشی و پریدن از آن جوی های گنده اش بگیر، تا غروب های دلگیر بعد دانشگاه و آش رشته ی افطارهای رمضان و خرید شب عید. جوراب و گل خریدن چهارشنبه سوری. پیاده روی جدول راه رفتن هایش... همه را بگیر و بیا تا خانه ی دکتر حسابی... تا آخرین خرید های آخرین روزها

اصلش انگار تهران را خلاصه کرده اند در همین یک خیابان به این بلندی که هرجایش را نشانم دهی، یک جای خاطره هایم درد می گیرد

عکس: از دیگران. اولین برف پاییز 90 - تهران - ولیعصر

Your beauty...

من برای سالها می نویسم

...سالها بعد که چشمان تو عاشق می شوند

...من و خیال گنگ رهایی

یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت

دیوانه ای به دام جنونم کشید و رفت

پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد

اما مرا به عمق درونم کشید و رفت

تا از خیال گنگ رهایی رها شوم

بانگی به گوش خواب سکونم کشید و رفت

شاید به پاس حرمت ویرانه های عشق

مرهم به زخم فاجعه گونم کشید و رفت

دیگر اسیر آن من بیگانه نیستم

از خود چه عاشقانه برونم کشید و رفت

جهان من

بی شک جهان را به عشق کسی آفریده اند"

چون من

که آفریده ام از عشق

"جهانی برای تو

...این تمام چیزی ست که همیشه ی زندگی ام داشته ام

...خوش آمدی به سرزمین رویاها نازنین

،ما امروز برای فرداهای خیال و خاطره

.نفس می کشیم

رویاها هیچ وقت

...تنها نمی شوند

...بی انصاف

من چشم از او چگونه توانم نگاه داشت؟

...من

....چشم از او

ما نباید بمیریم ری را...رویاها بی مادر می شوند

...ری را... من... به تمام رویاهایم پای بندم

خونه شومینه ای یه جایی که خیلی هم دور نیست، چشم انتظارم ئه

آرزوهای کوچک برای فرداهای کوچک

از اون اول که رادیو فارسی تو ادمونتون راه افتاد، یه آرزویی ته دلم شکل گرفت. اینکه سه تا کتابی که تو دنیا و از بچگی تا حالا از همه کتاب هایی که خوندم دوست تر داشتم رو بخونم تو رادیو. یه جوری انگار ادای دین بکنم بهشون و به نویسنده هاشون. یا شاید اون همه حس خوب که بهم دادن رو منم یه کوچولو به بقیه بدم

شازده کوچولو

عقاید یک دلقک

کافه پیانو

.حالا برآورده شدن یکی از این آرزوها نزدیک ئه

قراره به زودی شازده کوچولو رو تو 6 قسمت بخونم

یه روزی، یا شاید یه شبی می آد که می ذارمش برای ارمیا یا ارنیکا که گوشش بدن. که اونام شریک باشن تو همه چیزای خوبی که شازده کوچولو با خودش آورد و موند. که بدونن چون دیگر هیچ کاسبی نیست که دوست بفروشد، آدم ها تنها مانده اند.

بام تهران شاید

می دانی؟

من تا به حال بام تهران نرفته ام

تهران را از آن بالا ندیده ام. از آن بالا که همه ی غم ها کوچک می شوند و عشق ها بزرگ

از آن بالا که می نشینی و زل میزنی به شهری که تمام ات آنجا شکل گرفته. شهری که دلش از آن همه خاطره پر است. از آن همه گریه. از آن همه شعر. از آن همه تنهایی

می دانی؟

...من تا به حال بام تهران نرفته ام

داستان رابعه و بکتاش

همکاری اخیر من با رادیو فارسی زبان ادمونتون

عشق او باز اندر آوردم به بند... کوشش بسیار نامد سودمند

توسنی کردم ندانستم همی... کز کشیدن تنگ تر گردد کمند

داستان رابعه و بکتاش

http://www.gahshenood.com/?p=1535

نمی خواهم شاعر باشی...لااقل باران باش

در طول تاریخ دخترانی زیسته اند که منبع الهام شاعران و نویسندگان و نقاشان بزرگی بوده اند. مثل آن دخترکی که یک روز آرام از کنار شاعری گذشت...زنی که چشم هایش آغاز داستان بزرگ علوی بود و لبخند آن دیگری که بر بوم داوینچی نقش بست. دنیای ادبیات و هنر شاید بیشتر از آنچه فکرش را بکنیم مدیون زنانی ست گمنام که روزی فقط برای چند لحظه جایی

...بود"ه اند"

باده شبگیر

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

نرگسـش عربده جوی و لبش افسوس کنان

نیمشب دوش به بالین من آمد بنشسـت

سر فرا گوش مـن آورد و بـه آواز حزین

...گفـت ای عاشق دیرینه ی من خوابت هست؟

عاشـقی را کـه چنین باده شبگیر دهـند

کافر عـشـق بود گر نـشود باده پرسـت

http://www.iransong.com/g.htm?id=3939

...روزی

باید مواظب چیزهایی که داری باشی. به صرف یودنت و خواستنشان نه. باید برایشان فکر کنی. خلاق باشی. باید رنگ بزنی دنیایشان را دنیایت را

باید دیوانگی های کوچکی داشته باشی که گاهی بروی سراغشان

باید غذاهای جدبد بپزی. جاهای جدید بروی. باید غروب را گاهی از روی تپه ی کنار گلخانه تماشا کنی

باید گاهی نیمه شب بروی زیر پنجره ای بنشینی و خوشبختی ات را گریه کنی

باید پنجره ای داشته باشی برای گریه کردن. هیجانی برای بودن

قلمویی که برداشته ای را نباید زمین بگذاری. همیشه آجرهای جدیدی برای رنگ زدن هستند. همیشه پرده های جدیدی برای آویزان کردن. تپه های جدیدی برای نشستن و غروب را نگاه کردن

...نگاه کن. دخترکی روزی عاشق لکه های رنگ روی دست هایت می شود

....روزی

P.S1. http://ambrosia1985.blogspot.com/2011/01/dang-show-kami-aheste-tar-ziba-kami.html

P.S2. http://ambrosia1985.blogspot.com/2011/01/blog-post_12.html

! همین

بخواب آروم گل مهتاب

پسرم

پری دریایی ِ قصه ی ما ساحل به ساحل دنبال ِ شاهزاده ای بود که لیاقت آدم شدن برایش را داشته باشد

به همین سادگی

برای اولین بار در زندگی ام می خواهم زندگی ساده ای داشته باشم. هر روز صبح بیدار شوم و کارهای هر روزه ام را انجام دهم تا شب. شب آرام سرم را روی بالش بگذارم و بی دغدغه ی فردا بخوابم. می خواهم معمولی باشم. خیلی معمولی

...لعنتی هیچ حجابی نمی تواند آن همه زیبایی را

بعضی وقت ها دلت می خواهد دست یک نفر از گذشته را بگیری بیاوری

یک چیزی را نشانش بدهی و بعد بگذاری دوباره برگردد توی خاطره ها

برای 21 سپتامبر

...می دانی ری را

...من در لحظه ها نمی گنجم

گویی کسی جایم را تنگ کرده باشد...کسی انگار این لحظه های بی تو را مدام تنگ و تنگ تر می کند

...کسی مثل ِ یاد ِ تو

Save me...

I hate my life.

I hate me.

I hate me.

I hate my life.

And I hate 2008!

And I hate 1985!

خداحافظ بیست سالگی...خداحافظ شریف

امروز بالاخره موهام رو پست کردم! هفته ی پیش رفتم آرایشگاه و موهام رو چیدم!! :دی الان دوباره شده مثل سال 84 یا سال دوم و پیش دانشگاهی. خیلی وقت بود که دلم می خواست موهام رو کوتاه کنم. در واقع از اواسط 86 یا 87 بود که دلم می خواست با ماشین موهامو از ته بزنم. به هزار و یک دلیل. یکی ش این که از وقتی موهام بلند شد همه موهامو بیشتر از من دوست داشتن. انگار منو دیگه هیچکی نمی دید. همه وای ی ی چه موهای خوشگلی داری !!! ولی به ما مربوط نمی شه که حالا چشم ابروت چه شکلی ئه و پوستت چه رنگی ئه و گوشواره ت که اصلا دیده نمیشه گردنبند هم به همچنین. یه دلیل دیگه ش هم این بود که از وقتی موهام بلند شد یه جورایی با خودم تو آینه غریبه بودم. وقتی موهام رو آرایشگره زد سرمو که آوردم بالا تو آینه "مائده برگشته بود!" خلاصه که خیلی وقت بود می خواستم موهامو بزنم ولی نمی دونم چرا یه چیزی مانع می شد. انگار جسارت لازمه رو نداشتم. خلاصه چند روز پیش یکی از بچه ها یه ویدئو گذاشته بود تو کتاب-چهره که یه دختری توش موهاشو می بافت و قیچی می کرد و اهداء می کرد به کودکان سرطانی که در اثر شیمی درمانی ریزش مو دارند تا براشون کلاه گیس ساخته بشه. عاشق ایده ش شدم. رفتم یه ذره جستجو کردم و آمارشو درآوردم

امروز بالاخره موهامو پست کردم. امیدوارم به درد یکی شون بخوره. اگه موهای من قشنگ بودن کاشکی رو سر یکی باشن که می خوادشون. ء

می دونی گاهی فکر می کردم فکرهای آدم پس میده به موهاش...غم هاش رنگ موهاش رو می بره. حالا من انگار رها شدم از اون همه فکرها...خواب ها...موهای آشفته

1

Nervous, eh?

Excited, eh?

بر سر آنم که گر ز دست برآید، دست به کاری زنم که غصه سر آید

هیجان زده ام. می خوام یه کاری بکنم به زودی که بهم کلی انرژی مثبت میده پیشاپیش. یه جور جالبی اتفاقات دست به دست ِ هم دادن که من این کارو انجام بدم.

.هنوز یه جای کارم شک دارم ولی

چند وقتی ئه گیر دادم به نیت ِ عمل. کلا به این نتیجه رسیدم که من نیت ِ اعمالم داغون ئه کلا. یعنی هزارتا پله مونده تا برسم به مرحله ی اینکه هرکاری رو فقط برای (رضای ) خدا انجام بدم. حالا گیر ِ نیت ِ این کارم ام. نمی دونم نیتم درسته یا نه. البته این در انجام ِ کار تاثیری نداره چون انجامش میدم اگه خدا بخواد ولی در مرحله ی بعدی ش تاثیر داره

حالا به زودی که اومدم برات تعریف کردم چه کاری می فهمی چی میگم. الانم برای یه مدت مثل خودم تو کف ِ هیجانش باش

پ.ن ِ بی ربط: امروز از مغازه ی اورگانیک فروشی (یعنی همه چی به صورت طبیعی پرورش یافته یا بدست اومده نه به صورت شیمیایی یا مصنوعی یا پرورشی یا هورمونی) یه روغن خریدم به نام هوهوبا *. اینو برای موهام خریدم ولی اومدم خونه یه ذره جستجو کردم تو اینترنت دیدم عجب چیزی ئه لامصب. کلا برای مو و پوست و ناخن و لب خیلی خوبه. و حسن ِ اصلی ش اینه که ترکیبش بسیار شبیه ترکیب روغن طبیعی ِ بدن ئه. برای همین سازگاری ِ بالایی با پوست و مو داره. الانم زدم به موهام و صورتم هی هر 10 دقیقه میرم خودمو تو آینه نگاه می کنم

*Jojoba Oil

سایه

دیدی بعضی وقت ها یکهو دلت برای یک چیزهایی تنگ می شود؟ من این روزها دلم حتی برای اون رژ ِ صورتی م تنگ شده. برای روسری ِ ساتن ِ طوسی-صورتی. برای کلاس ِ قایقرانی. برای رانندگی از خونه تا ورزشگاه آزادی. برای تولدم. برای دستم که از پنجره ماشین بیرون بود. برای اون مدرسه تو شرق تهران که میرفتم برای مشاوره. برای اون روزی که ناظمشون بهم گفت انقدر خوشگل نیاین مدرسه. برای اون آینه قدی ِ بزرگ تو دست شویی ِ معلم هاش که منو یاد دستشویی ِ معلم ها رفتن ِ خودم و ایما می نداخت. برای دلهره ی رفتن که تو دلم بود. برای عطر خریدن از قائم. برای اون خانومه که یه هفته مونده به اومدن جلو قائم منو از مامانم خواستگاری کرد. برای اون شال ِ آبی ِ خوشرنگم. برای مانتوی مشکی م که دکمه ش کج بود. برای چادر عربی که آخرا خریده بودم از مشهد. برای ویلای شمال که آنتن نمی داد و نصف شب یهو 3-4 تا اس.ام.اس باهم می اومد و از خواب بیدارت می کرد. برای شمال که موی آدم فرفری می شد. برای ماه کامل کنار ساحل و دوچرخه سواری تو میدون ِ امام. برای خونه پرفسور حسابی . برای آرایشگاه گل که روز آخر برقش رفته بود. برای سارافون زرد و شال سبز ام. برای خونه مون. برای پارکینگمون و اون ستون لعنتی ش. برای در ِ انباری از تو آینه جلو. برای آسانسور. برای دیوارای سفید. برای دانشکده فنی تهران. برای ماه و پلنگ. برای مسجد ِ جلو میلاد نور. برای الماس. برای صف جلو سفارت. برای اون دخنره که منو تو صف جلو سفارت از برق ِ چشمام شناخته بود. برای چشم هام تو آینه ی دستشویی. برای آزمایش خون ِ ویزا. برای فواره های خفن ِ پارک ملت. برای پله هاش. برای اون تلفن ئه که تو صف سوار شدن به هواپیما بود. برای مانتوی راه راه ِ کج ِ شیوا. برای کفش های سبز ام. برای گوشی م. برای تختم. برای دیوار کنار تختم. برای پنجره اتاقم. برای بوی سیب زمینی سرخ کرده از تو راهرو. برای تمام بارهایی که قلبم تند تند زده. برای آدرس خونه مون رو دادن به راننده آژانس. برای دنج. برای گلستان. برای پمپ بنزین ِ نیایش. برای تبریک عید. برای کنکور ارشد. برای تافل. برای هزاری راحله. برای کیف زرد و مشکی. برای شلوار جین پاچه گشاد با جیب عمودی. برای سایه ی خاکستری. برای مداد توی چشم. برای دستشویی ِ معماری. برای آل استارهای قهوه ای. برای سازه ی چادری. برای اون کافی شاپ تو سعادت آباد که با فاخته رفتیم. برای اون ساختمونه که یه کم پایین تر از میدون کاج بود. برای خیابونا و کوچه های منتهی به خونمون. برای نگهبان ِ دم ِ در پارکینگ. برای فرودگاه امام. برای جورابای صورتی. برای کوله مشکی نارنجی. برای فلش مشکی نارنجی. برای لایه های مغزم. برای خواب هام. برای فکرهام. برای خیال هام و برای واقعیت هایی که هیچ وقت باورشون نکردم

دردسرهای تحصیلات تکمیلی

با این طرز ِ تز نوشتنم خوبه مزرعه دار نیستم. وگرنه که هی می کاشتم آب می دادم، از جوونه زدن و سبز شدن و قد کشیدنشون عکس می گرفتم (اشاره به اس ای ام) ، بعد فصل ِ درو که می شد حال نداشتم از خونه بیام بیرون می نشستم رو این صندلی تاب-خورا زل می زدم به داس ام

برای ثبت در تاریخ 2

I

Smurf

U