چشم در برابر چشم

پاییز 82 یه باری که داشتم می گفتم من تصمیم گرفتم زن یه آدم نابینا بشم، بهداد بهم گفته بود تو دسته بندی ِ آدما (که چهار دسته بودن) من تو دسته ی قهرمان ام. اون موقع و تا شاید همین روزها فکر می کردم این خوب نیست. اینکه تو دسته قهرمان باشی. 

امشب ولی وقتی داشتم براش می گفتم که تو بالکن های بالا چند نفر نشستن یا رو سن چه خبره... امشب درست اون موقع که ارکست داشت آهنگ "سیاه" رو میزد، فکر کردم نه... اصلا بد نیست. این حسی رو که الان دارم به خیلی حس های زندگی م ترجیح میدم. دلم خواست تا همیشه تو همون دسته بمونم

!خدایا دستت دُرُست که لایق دونستی