چرا زندگی اصلا شبیه فیلم ها نیست؟

در کافه را با پای چپم باز کردم...نمی دانم چرا در دلم همیشه لذت می برم از باز کردن این مدل درها با پا. نگاهم رفت سمت راست ... پشتش به من بود...تی شرت راه راهش را فقط می دیدم با دست چپش که دور فنجان حلقه کرده بود و لابد زل زده بود به جایی رو به رویش... نمی دانم چرا این دفعه به جای اینکه عصبانی شوم که چرا کسی پشت آن میز نشسته (انگار که سندی چیزی هم در جیب پالتوام دارم که نشان می دهد این میز در این ساعت متعلق به من است) نمی دانم چرا...شاید فقط چون آن روز بیخودی سرحال بودم... تصمیم گرفتم بروم و درست جای

.همیشگی ام بنشینم
رو به رویش ایستادم...حالم انگار زیادی خوب بود که برای نشستن پشت میزی که سندش در جیب چپم بود اجازه هم گرفتم... لبخندش باعث شد

.که زیادی هم پشیمان نشوم

نشستم و کتابی که تازگی ها شروعش کرده بودم را گذاشتم روی میز و دفترچه ی کاهی دوست داشتنی ام را درآوردم...خیلی عادت نداشتم که در کافه چیزی بنویسم...ولی می ترسیدم اگر ننویسمش این بار هم برود و

.دیگر سراغم را هم حتی نگیرد
فنجانش را با فواصل زمانی مساوی بالا می برد و دوباره آرام برش می گرداند سر جایش...لعنتی حواسم را پرت می کرد...ولی انگار بدم هم نمی آمد که حواسم را پرت کند...دفعه ی آخری که فنجان را بالا برد یهو بیخود نگران شدم که نکند یارو از این روشن فکر ها باشد که تا از کافه ای خوششان می آید تصمیم می گیرند هر روز و در ساعت مشخص بیایند پشت همان میز بنشینند و به صاحب کافه هم اشاره ای بکنند که یعنی همان سفارش همیشگی...که از بویش معلوم بود که اسپرسو باید باشد... داشتم فکر می کردم که حالا چه جوری به این یارو حالی کنم که این میز و این ساعت سندش در جیب چپ...که بلند شد...کیفش را انداخت روی

.دوشش و از کافه خارج شد
…فردا باید کمی زودتر می آمدم