...چرخ و چرخیدن من با هستی

همیشه باید درست همان چیزی بشود که نمی خواهم... که نخواسته بودم... باز بیفتم روی دور مسخره ی مقصر پیدا کردنم که از تو شروع می شود...می رسد به آدم ها و بعد نتیجه ی مضحک ِ همیشه گی ِ نه...نه... خودم مقصرم...و بعد باز آن بغض لعنتی... باز سیاهی ِ شب

...ها... من وتنهایی... باز... باز... باز

می چرخم و می چرخم تا یادم برود که تو و آن دست های لعنتی ات که می ایستاندند چرخ و چرخیدن من را... زیر کدام آسمان شب را صبح

می کنید که من

،تو را

،ماهت را

آسمانت را

...بیزارم