گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه ... که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم

خودم را از که پنهان می کنم؟
از تویی که همیشه با منی؟

آنقدر تو را در برابر تو گذاشته ام که حالا دیگر نمی دانم که کدامشان

تویی؟ کدام منم؟ کدام رویاست؟ کدام حقیقتی ست که همیشه ازآن فرار

کرده ام؟ چشم هایم را بسته ام که نبینم که برای من نیستی... جزیی از

...دنیای من نیستی

.چشم هایم را بسته ام به روی حقیقت... سال هاست که بسته ام چشمانم را

گناه ِ من نبود ارمی... گناه ِ خیال ِ شیرین ِ تو بود که تنها وقتی می آمد

...که می بستم چشم هایم را به روی دنیای آدم ها

سال ها انکار کردم حقیقت ِ آدم ها را... تا تو را بدست بیاورم... که

برای من باشی... و حالا در برابر ِ حقیقت ِ عریان ِ بودنت... تمام ِ تنم

...می لرزد
کاش می دانستم ارمی که تو اینقدر بوی دنیای آدم هایی را می دهی که

همیشه ی زندگی ام از آنها فرار کرده ام... کاش می دانستم که تو

.حقیقتی... حقیقتی که با رویاهای من بیگانه است
نه... چه فایده که بروم و نباشم... نه به حال من فرقی می کند... نه دنیا

...که عین خیالش هم نیست که کسی دلش دارد از غصه می ترکد
من که از پس ِ تمام تنهایی هایم... حالا برایم تنها تو مانده ای... چرا

...بگیرم تو را از خودم؟
...نه اِرمی
...نه
...چشم هایم را می بندم باز
.این بار برای همیشه
که تو
با آن خیال ِ همیشه خندانت
با آن نگاهی که مرا می برد به رویاها
...همیشه آنجایی
.درست پشت پلک های خسته ام
می بندم چشم هایم را
.به روی دنیایی که تو را از من گرفت
و می آفرینم
دنیایی
برای تو
...برای خودم

:پ.ن

سال که می خواست تحویل شود غریبه ای برایم فال گرفت...حافظ

بود که گفت... گناه ِ که بود که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم

...و من رویم نشد که به غریبه بگویم که تو

چه خوش صید ِ دلم کردی بنازم چشم ِ مستت را

که کس آهوی وحشی را ازین خوشتر نمی گیرد