یادداشت روزانه

امروز عصر دخترونه رفتیم بیرون. یکی از بچه ها می خواست لباس مهمونی بخره دوتای دیگه مونم رفتیم هی گفتیم تنگ ئه گشاد ئه کوتاه ئه بلنده زشت ئه و چی و چی

خیلی دوست دارم این روزهای دخترونه رو. خیلی بهم خوش می گذره. جیغ جیغ کردن و بلند خندیدن و هی فحش دادن و تو حرف نزن و غلط کردی و ...  اصلا انگار رنگ ِ روزا میشه رنگ روزای مدرسه

شاید یکی از دلایلی که من بعد مدرسه نتونستم با کسی دوست شم این بود که هیچ کس نبود که با مدل دوست داشتن من حال کنه. همون موقع هم یادمه اینکه پریسا اومده بود تو تستیمونیال من نوشته بود "خیلی هم سگ..." رو نمی فهمیدن ملت. چقدر من و پریسا حال کردیم و ریسه رفتیم از اینکه بقیه نمیفهمن که سگ تعریف و تمجدید ئه و اینا. از همون موقع ها هم من به جای توضیح و توجیه ِ مدل دوست داشتنم، بی خیال ِ آدما شدم و چسبیدم به همونایی که فرهنگ ِ لغتم رو بلدن. به همونایی که لازم نبود براشون توضیح بدی، قربون صدقه شون بری، باهاشون که تو خیابون و مترو و اتوبوسی آروم حرف بزنی که بقیه نگامون نکنن و چی و چی ... دلمو خوش کردم به همون روزهای عصر جدید و انقلاب و ساندویچ چشمک و کافی شاپ دنج و کتاب فروشی های انقلاب که باهم بریم و بخندیم و مرور کنیم و بعد من باز برگردم پیش آدما

از وقتی اومدم اینجا دردم اینه که فاخته دورئه و هیچ کس دیگه ای نیست. گاهگاهی البته با نیوشا که معاشرت میکردم دوباره حس و حال اون روزا زنده میشد. الان این عصرهای دخترونه با دوستایی که اینجا پیدا کردم (هرچند که دو-سه نفر ان ) همون روزهای عصر جدید و چشمک ئه برام

.....................................
پ.ن1: شایدم راست می گفت نویسنده ی اون مقاله هه که تو مدارس سمپاد بچه ها رو ایزوله بار می آرن

پ.ن2: خدایا به خاطر چیزای خوبی که بهم دادی و قدرشون رو نمی دونم مرسی. بابت اونایی که فکر می کنم قدرشون رو می دونم ولی هنوز اونجور که باید و شاید نمی دونم هم مرسی. خدایا فکر نکن واسه م دیفالت بشه یادم میره که چه لطفی ئه که داری بهم می کنی. شکر