...تا ترنم نام تو در ترانه

یکی از بهترین حس های دنیا (واسه من البته) اینه که یکی بهم بگه چقدر صبوری... نه که همه ی زندگی م همه بهم تلقین کردن که بی صبر و تحمل ام کلا عقده شده واسه م

کلا ولی یکی از بهترین لذت های دنیا اینه که اون روزی که حوصله نداری رعایت کسی رو بکنی و احترام به حس ها و نظرات دیگران بذاری و همین جور رها (بدون انقباض هیچ عضله ای! حتی عضله های مغزت!) خودت هستی!، یه جایی اون وسط های روز یکی بهت بگه این جوری که هستی خوبی! دقیقا همون حسی رو به آدم میده که رلکسیشن ِ ته ِ کلاس یوگا میده! می خوای همونجور رها همونجا بمونی (با چشم های بسته) و هیچ وقت هیچ جا نری

.........................

پ.ن : آدمایی هستن که عضله های مغز دارن

پ.ن2: عضله های مغز این آدما بعضی وقتا منقبض میشه

پ.ن3: این آدما بعضی وقت ها که خوابشون نمیبره یهو به خودشون میان و می بینن ساعت هاست عضله های مغزشون رو رها نکردن