یک شب ِ دیگر هم بمان سیلویا

رقیب

ماه اگر می خندید، شبیه تو می شد
تو همان حس را برمی انگیزی-
.حس چیزی زیبا اما ویرانگر
.شما هر دو وامگیران بزرگ نور هستید
.دهان ِ گرد ِ ماه غمخوار ِ دنیا، و مال تو بی خیال است

***************************

.نخستین موهبت ِ تو سنگ کردن ِ همه چیز است
من در آرامگاهی بیدار می شوم- تو اینجایی
،به دنبال سیگار می گردی
،تقه بر میز مرمرین می زنی
،به کینه توزی ِ یک زن، اما نه چنان دست پاچه
.مرده ی آن که پاسخی دندان شکن بدهی

**************************

ماه هم بندگانش را خوار می کند
.اما در هنگام روز مسخره است
از سوی دیگر، ناخشنودی های تو
با نظمی عاشقانه از درز صندوق پستی وارد می شود
.سفید و خالی، گسترنده مثل گازهای سمی

************************

هیچ روزی ایمن از اخبار تو نیست- که اگر در آفریقا هم باشی، باز در

.فکر منی

The Rival

If the moon smiled, she would resemble you.
You leave the same impression
Of something beautiful, but annihilating.
Both of you are great light borrowers.
Her O-mouth grieves at the world; yours is unaffected,

***************

And your first is making stone out of everything.
I wake to a mausoleum; you are here,
Ticking your fingers on the marble table,
Looking for cigarettes,
Spiteful as a woman, but not so nervous,
And dying to say something unanswerable.

**********************

The moon, too, abases her subjects,
But in the daytime she is ridiculous.
Your dissatisfactions, on the other hand,
Arrive through the mail slot with loving regularity,
White and blank, expansive as carbon monoxide.

*************************

No day is safe from news of you,
Walking about in Africa maybe, but thinking of me.

......................................

By Sylvia Plath