!تلخ؟

فرقش این است که حالا حقیقت را گذاشته ام در آن اتاق و درش را قفل

.کرده ام

کلیدش را هم گذاشته ام جایی بین ِ آن کشوهایی که هیچ گاه سراغشان

.نمی روم

فرقش این است که حالا حقیقت به جای اینکه مدام از سر و کولم بالا برود... سرم را روی شانه اش بگذارم و گریه کنم مدام... توی استارباکس رو به رویم بنشیند و توی باس استاپ کنارم بایستد

.حالا آرام و بی سر و صدا در آن اتاق قفل زده گذاشته ام اش

...حقیقت ِ غربت

حقیقت ِ تنهایی خواسته

...و ناچاری نا خواسته

حقیقت ِ مادری که نیست تا زندگی ام را دیتیلز برایش بگویم شب ها

حقیقت ِ پدری که دست هایش بوی کودکی های من را می داد

.حقیقت ِ برادری که بزرگ شدنش را نخواهم دید

...حالا که نیستم

چه فرق می کند که خوب باشم یا بد؟

حالا که بعد از بیست و سه سال گذاشتمتان و آمده ام اینور کره ی زمین

...نه به دنبال ِ شهری که پشت دریاها بود

...نه به دنبال آرزوهایم

...نه

حالا که نیستم چه فرق می کند که دختر بوده ام یا پسر؟

تحقق آرزوهایتان بوده ام یا نه؟

.حقیقت، نفس نکشیدن در هوای شماست

حقیقت، شهری ست کثیف و تب دار

...شهر ِ شلوغ من

حقیقت، عصر جدید و ساندویچ چشمک

زیر و رو کردن کتاب فروشی های انقلاب

...دنج و بوی قهوه ی تلخ و سیگار

حقیقت، دختری ست که بین آرزوهای خودش و آرمان های آدم خوب های

...قصه ها گم شده

.حقیقت، خدایی ست که در خلوت بی کسی هایم گم اش کرده ام باز

.حقیقت، باورهایی ست که روزی هزاربار تکرار می کنم تا یادم نرود

حقیقت را حالا

گذاشته ام در آن اتاق

!و درش را قفل کرده ام