یک وقتهایی هست که به حال و هوای خودم در یک زمانهایی در گذشته غبطه میخورم. و رمضان یکی از آن وقتهاست. به رمضانهای کودکی، به رمضانِ هشتاد و سه و چهار و پنج... ء
در رمضانهای غربت اما چیزهای بیشتری یاد گرفتم. مثل همهی تجربههای دیگرش خودم را خیلی بهتر شناختم. یعنی دیدم خودم بدون جوّ و محیط چه شکلیست. دیدم بُعد زمان و مکانِ مائده را عوض کنی چقدر خودش عوض میشود. دیدم چقدر از آنچه بودم خودم بودم و چقدر پژواک ِ محیط. ء
شکرت که فرصت دادی که ببینم کوچک بودنم را. قد و اندازهی بودنم را. قدرتِ بزرگ شدن هم بده! دمت گرمء
شکرت که فرصت دادی که ببینم کوچک بودنم را. قد و اندازهی بودنم را. قدرتِ بزرگ شدن هم بده! دمت گرمء
No comments:
Post a Comment