من و پیاز وغربت

.

.

.

یکی دیگر از آن همه مُهم که غربت نشینی ما را

.

آموخت، همانا آن بُوَد که آنچه خوار آید چه بسا هر

.

.روز به کار آید

.

در مَثل است که پیاز را که همی به طفلی و جوانی

.

پیف پیف کردندی، هم امروز ِ روزگار اگر در

.

روز ِ میان ِ هفته تمام شدندی تا آخر هفته باید

.

گرسنگی و بدبختی کشیدندی که همانا پیاز

.

!سرمنشاء ِ لطافت ِ تمام ِ اطعمه ی پارسیان بُوَد