گریه کن گریه غروره...مرحم ِ این راه ِ دوره

من اینجوری بار آمده ام. وقتی غم بزرگی دارم، وقتی شکست خورده ام نمی توانم با کسی حرف بزنم. نمی توانم بگویم چه بر سرم آمده. اسمش را هرچه می خواهی بگذار. اصلا فکر کن که آنقدر مغرورم که پیش خودم هم نمی توانم اعتراف کنم که شکست خورده ام. می دانی؟ من همه ی زندگی ام غم هایم را تنها بوده ام. حالا هم بگذار تنها بمانم. نمی توانم برای کسی بگویمش. برای کی بگویم؟ برای دوستی که آنقدر دور است که گاهی بپرسیم چه خبرا؟ اوضاع روبه راهه؟ و آنقدر وقت نداشته باشیم برای اوضاع های غیر رو به راه که بخواهیم

.توضیح و تفصیل بدهیم

برای مادرم بگویم؟ بسّش نیست تمام این سال ها که برایش گفته ام؟ گفته ام حقیقتی را که همیشه تلخ بوده. گفته ام برایش که مامان هیچ کس دختری با دست های جوهری که زیاد فکر می کنه رو دوست نداره. بسّش نیست که ببیند من برای خواب هایی که برایم دیده است زیادی

دردسرساز ام؟

.برای که بگویم که من برای همه همیشه خبر خوب داشته ام. شاد بوده ام و گفته ام تا بخندند

.من همیشه گوش بوده ام

من بلد نیستم بگویمش حتی. من بلد نیستم از شکست بگویم که برایم همیشه تعریف نشده بوده است. نه که شکست نخورده باشم. همیشه جایی دفنشان کرده ام. جایی که دست خودم هم

.بهشان نرسد

حالا بگذار سوار تمام اتوبوس ها و متروها شوم....بگذار بروم تا ایستگاه های آخر...بگذار آنقدر بروم که اشک هایم تمام شوند...برکه می گردم حتما خواهم خندید...زنگ که بزنی

...برایت خواهم گفت هیچ اتفاق خاصی رخ نداده است. همه چیز خوب است و رو به راه